Proces warzenia piwa

Produkcja piwa o wysokiej jakości odbywa się drogą naturalną jednakże przy zastosowaniu najbardziej nowoczesnych rozwiązań technicznych. Wymaga to od producenta sporo wysiłku i licznych zabiegów.

Na początku jest słód

Surowcem podstawowym do produkcji dobrego piwa jest słód browarniany. Do produkcji piwa białego używa się dodatkowo specjalnej pszenicy browarnianej. Są to gatunki szczególnie dobrze kiełkujące. Ziarna świeżo zebranego zboża przyrządzane są w słodowniach na słód. Przedtem jęczmień należy oczyścić, przebrać i przez trzy dni moczyć w specjalnie do tego celu przygotowanych dużych pojemnikach. Woda pobudza ziarna do nowego życia. Następnie przechowuje się je w skrzyniach umożliwiających kiełkowanie.

Po tygodniu wewnętrzna warstwa ziarna staje się krucha i rozpuszcza się w wodzie. W zewnętrznej warstwie widoczny staje się kiełek. Gdyby ziarnu pozwoliło się dalej kielkować, wyrosłaby z niego nowa roślina. Słodownik przerywa w tej fazie kiełkowanie ziarna i suszy tak zwany zielony słód w temperaturze od 85° C do 100° C. Im wyższa temperatura suszenia słodu – tym ciemniejsza jest jego barwa.

Słodowanie ma decydujący wpływ na charakter piwa: jego smak, kolor, intensywność pianki. Decyduje również o jego trwałości. W wyniku kiełkowania następuje rozczepienie się w ziarnie nierozpuszczalnej skrobi, która to w procesie warzenia przeistacza się w rozpuszczalny, ulegający procesowi fermentacji cukier słodowy.

Rozpoczyna się proces warzenia

Słód dostarcza się do browaru. Tutaj miele się go w dużych młynach, następnie miesza w kadziach zaciernych z czystą, miękką i neutralną w smaku wodą. Browarnik przygotwuje w ten sposób zacier słodu. Zacier ten podgrzewany jest stopniowo przez dwie do czterech godzin w różnych temperaturach. W określonych temperaturach uaktywniają się enzymy zawarte w słodzie. One to rozkładają skrobię na cukier słodowy i białko na aminokwasy.

W pojemnikach klarujących z zacieru odprowadza się tzw. wysłodziny, które stanowią wartościową paszę dla zwierząt. Brzeczka piwna ścieka do naczynia, w którym gotuje się ją i doparowywuje przez jedną do dwóch godzin. Następnie dodaje się chmiel, który stanowi o gorzkawym smaku i charakterystycznym aromacie późniejszego piwa. Chmiel wpływa też na trwalość i pianę piwa. Czystą brzeczkę chłodzi się szybko do 5° C i przemieszcza do piwnicy i pozostawia w niej na czas fermentacji.

Od brzeczki piwnej do piwa

Do brzeczki dodaje się drożdże, które natychmiast powodują fermentację. W trakcie fermentacji dochodzi do przemiany cukru w alkohol i kwas węglowy. Dokładnie po upływie tygodnia zamyka się proces głównej fermentacji. Drożdże zostają odprowadzone. Po dokładnym oczyszczeniu można dodawać je ponownie do brzeczki. Ze względu na zawartość wysokowartościowego białka jak również wysoką koncentrację witamin ceni się je w produkcji artykułów żywnościowych.

Dla młodego piwa rozpoczyna się czas dojrzewania w piwnicy leżakowej. W zależności od typu piwa dojrzewanie jego trwa do trzech miesięcy. Zwróćmy uwagę na procesy, które dokonują się w tym czasie. Dojrzewając piwo nabiera ostatecznego smaku. Cukier, który pozostał w nim, w niewielkich co prawda ilościach, ulega zupełnemu rozkładowi. Wytwarzający się kwas węglowy nadaje młodemu piwu swoistej perlistości. Pozostałości drożdży i białka osiadają na dnie i piwo staje się klarowne.

Na końcu piwo poddaje się kolejnemu przefiltrowaniu i przelewa się je do butelek względnie beczek. Za pośrednictwem gastronomii i handlu trafia ono do szklanic piwoszy.

Menu